تبليغاتX
تک ستاره شب


تک ستاره شب

حرفهای دل

 

 

مرا به یاد خواهی آورد

                              آنچنان که باران  غبار از سنگ قبر کهنه ای می شوید

     تا نام فراموش گشته ای بدرخشد

                                            از پس سال ها

                                                                         مرا به یاد خواهی آورد    

نوشته شده در دوشنبه چهارم آبان 1388ساعت 8:56 توسط ونوس| |

 

در کاسه باور من                               وسعت بی کران وجودت نمی گنجید

هرگز تو این قدر  آسمانی تصور نمی کردم      

شبی که رشته قلبم      به زنجیر پر مهر قلبت پیوند می خورد

هراسی عظیم                مرا مهمان درنگی در تهی شدن می ساخت

شوق دیدارت آرزوی لحظه هایم بود و

بیم وجودت مرا در تلاطم نرسیدن

سرگردان می ساخت      چقدر فاصله بود        

بین آن قالبی که من از تو در ذهن خود ساخته بودم       

و تو ...

من که سالها در تنگی ایوان و سنگی دیوار

نقش پرواز را حک کرده بودم

وقتی بال گشودم

با هیجان و اضطرابی گنگ

سنگین به قعر ژرف زمین

سقوط کردم

نوشته شده در پنجشنبه نهم مهر 1388ساعت 10:37 توسط ونوس| |

 

با خود اندیشیدم 

در این ترانه بی تو ماندن

در این لحظه های بی تو

حس بودنت

شنیدن تپش های قلبت

از مرز فاصله ها

از نگاه چشم های تو

تمام انتظارم شده

نوشته شده در پنجشنبه بیست و ششم شهریور 1388ساعت 11:30 توسط ونوس| |

 

نسیمی می وزد آری غریبم                         به دنبال تو اما بی نصیبم

دوان می آیم اما چاره ام چیست                   که باید رفت و اینجا خانه ام نیست

تو خواهی رفت و من این جا اسیرم                و با پرواز تو شاید بمیرم

مرا با خود ببر اما نه من را                            غروبم را و روحم را نه تن را

مدا را کن که انبوه ترانه                              ببارد از حریم آشیانه

بخند این لحظه ی آخر که دیگر                 ندارم طاقت گل های پرپر   

نوشته شده در سه شنبه سوم شهریور 1388ساعت 0:51 توسط ونوس| |

 

روزهای گنگ و رعب آور              حسرت آن بوسه آخر

عاقبت این درد و آه سرد             می رسد تا عمق یک باور

من نمی گویم که گاهی           غرق در گرداب غمهایم

من نمی گویم تو رفتی من نمی مانم     

من دگر این قصه ها را  خوب می دانم

گاهی وقتی خسته ام                   در یک نمای بسته مبهوت

حرف از راز دل و رمز نگاه خفته در عکس تو می گویم

گاه با یک شعبده                     با یک تلنگر                   دلخوشم ای دوست

گاه تندیسی مجسم       رنگ مات مرده ام                   من روکش یک پوست

باد من را تا تو خواهد برد       

                                          خواهد برد........

 

 

نوشته شده در یکشنبه چهارم مرداد 1388ساعت 17:7 توسط ونوس| |

 

پرواز آفتاب و نسیم و پرنده را

می دانم و صفای دلاویز دشت را

اما من این میان

پرواز لحظه ها را

افسوس می خورم

پرواز این پرنده بی بازگشت را.

نوشته شده در شنبه بیست و هفتم تیر 1388ساعت 23:1 توسط ونوس| |

 

مادر دوستت دارم

 

 

روزت مبارک

                     کاش بودی...

نوشته شده در جمعه پانزدهم خرداد 1388ساعت 15:36 توسط ونوس| |

 

نسیمی می وزد آری غریبم

به دنبال تو  اما بی نصیبم

دوان می آیم اما چاره ام چیست

که باید رفت و این جا خانه ام نیست

تو خواهی رفت و من این جا اسیرم

و با پرواز تو شاید بمیرم

مرا با خود ببر اما نه " من " را

غروبم را و روحم را نه  " تن "  را

مدارا کن که که انبوه ترانه

ببارد از حریم آشیانه

بخند این لحظه ی آخر که دیگر

ندارم طاقت گل های پرپر

 

نوشته شده در چهارشنبه پنجم فروردین 1388ساعت 15:44 توسط ونوس| |

 

هنوز از دست من ناراحتی نه؟

نفهمیدم گلی بی طاقتی نه؟

برایت شعر خواندم رنگ دریا

ولی تو دوست داری صورتی نه؟

تو دریایی که مالا مال دری

ولیکن من ندارم قیمتی نه؟

فقط یک فرق کوچک بین ما هست

که تو شهر شهزاده ای من پاپتی نه؟

ولی خو کرده ام عاشق بمانم

ندارم غیر از این من عادتی نه؟

245c4m1.jpg
نوشته شده در دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 23:42 توسط ونوس| |

 

ریشه در اعماق اقیانوی دارد ـ شاید ـ

                                  این گیسو پریشان کرده

                                                 بید وحشی باران یا نه

یا در یاییست گویی  واژگونه بر فراز شهر

                                              شهر سوگواران.

هر زمانی که فرو می بارد از حد بیش

ریشه در من می دواند پرسشی پیگیر با تشویش:

رنگ این شب های وحشت را

                             تواند شست آیا از دل من؟

چشم ها و چشمه ها خشک اند.

روشنی ها محو در تاریکی دلتنگ

همچنان که نام ها در ننگ

هر چه پیرامون ما غرق تباهی شد.

آه باران ای امید جان بیداران

بر پلیدی ها که ما عمریست در گرداب آن غرقیم

                                              آیا چیره خواهی شد؟

نوشته شده در چهارشنبه بیست و دوم آبان 1387ساعت 12:47 توسط ونوس| |


Design By : Night Skin